#Nasz Team: Kobieta wyzwolona (z okowów)
Był taki moment w moim życiu, kiedy po 8 latach życia z Bogiem, w związku z pewnym trudnym wydarzeniem w moim życiu, oddaliłam się od Niego. Nie potrafiłam jeszcze wtedy oddać Bogu mojego smutku, dlatego spakowałam go do plecaka i wyjechałam z miasta. W nowym miejscu poznałam świetnych ludzi, jednak ich styl życia diametralnie różnił się od tego jak starałam się żyć będąc blisko Boga. Na szybko zatrudniłam się w pobliskiej knajpie i zaczęłam żyć od imprezy do imprezy. Wydawało mi się, że to będzie najlepszy sposób na zapomnienie. Jednak mój smutek pogłębiał się z tygodnia na tydzień, z roku na rok. Kolejne zranienia wymierzone we mnie i kolejne, które ja wymierzałam w innych. Nie było mowy by ktoś z bliskich mógł się do mnie dobić, mówić o tym, że się za mnie modli, proponując powrót do Boga jako jedynego Pocieszyciela. Nie chciałam tego słuchać. Uznałam, że doskonale sobie radzę, choć czas zweryfikował, że to nieprawda. Pewnego dnia poczułam, że znalazłam się w beznadziejnej sytuacji, z której nie potrafię wydostać się o własnych siłach. Pamiętam, że niejednokrotnie stojąc na imprezie z drinkiem w ręku, pośród krzyków, śmiechów, imprezowych dźwięków, czułam się jakby ktoś mnie zamknął w klatce, jakbym trafiła do niewoli. I choć na zewnątrz uśmiechałam się, śpiewałam, tańczyłam to w duchu, po cichu mówiłam: „Boże, ratuj mnie!”
Pod koniec 2013 roku poznałam mojego przyszłego męża Karola. Choć byłam bardzo zakochana to czułam nadal tą pustkę, którą już wtedy wiedziałam, że może wypełnić tylko Bóg.
Pamiętam kiedy w 2014 roku z tęsknotą przeglądałam fanpage i profil Metanoi na YouTube.
Trafiłam wtedy na spot pokonferencyjny Strefy Zero z 2013 roku, przy którym się rozpłakałam. Na jego początku słychać fragment nauczania Michała Jelenia ze wspólnoty Abba: “Przychodzisz do domu, po jakimś spotkaniu, po jakimś wyzwaniu (…) z czego bierzesz siłę?”
No właśnie, skąd biorę siłę?
(wspomiany spot: https://www.youtube.com/watch?v=dDHsVpsHTFg)
Wiedziałam wtedy, że muszę koniecznie mieć relacje z chrześcijanami, że chcę wrócić do wspólnoty, że chcę pisać 29 rozdział Dziejów Apostolskich, że chcę na nowo żyć z Bogiem. To mi daje siłę!
Niedługo potem umówiłam się z Kamilą, wspaniałą, wojowniczą muzyczką z Metanoi.
Pojechałam do jej domu i tam, po wypitej wspólnie kawie, podzieliła się ze mną nowymi pieśniami jakie skomponowała. Wśród krzyków i zabaw dzieci, które biegały po domu usłyszałam „roboczy” fragment pieśni „Nowe Miasto” i słowa:
“Za darmo zostaliście sprzedani i bez pieniędzy zostaniecie wykupieni.”
Bardzo mnie one poruszyły. Zapomniałam zapytać Kamili czy to jej słowa czy fragment z Biblii i gdzie znajdę namiar. Wróciłam do domu. Siedziałam z Karolem i nagle poczułam, że chcę iść się modlić. Nie omieszkałam poinformować o tym mojego chłopaka, wtedy jeszcze niewierzącego. Zamknęłam się w drugim pokoju i pierwszy raz po 3 latach usiadłam do modlitwy, takiej z serca, dając Bogu przestrzeń by do mnie mówił.
I mówił. Zanim otworzyłam Biblię, poczułam w sercu, żeby przeczytać 52 rozdział Księgi Izajasza 2 i 3 werset. Przez chwilę zawahałam się czy oby nie próbuję na siłę trafić na jakieś Słowo, które wszystko zmieni. Jednak zaczęłam wertować i przeczytałam:
Otrząśnij się z prochu, powstań,
o Branko Jerozolimska!
Rozwiąż sobie więzy na szyi,
pojmana Córo Syjonu!
Albowiem tak mówi Pan:
«Za darmo zostaliście sprzedani
i bez pieniędzy zostaniecie wykupieni.
To wszystko zmieniło. Poczułam jakby pękła skorupa, w której ukryło się moje serce. Nie miałam wątpliwości, że Bóg wykupuje mnie z niewoli, że jest przy mnie i mówi do mnie.
Przylgnęłam do Niego i wróciłam do Metanoi.
Na Strefie Zero 2016 w Katowicach, podczas openeru (link: https://www.youtube.com/watch?v=ulzzxw7KET4&t=38s) usłyszałam w końcu w całości pieśń “Nowe Miasto” i tak sobie po cichu myślę, że to Bóg śpiewał do mnie przez usta Kamili:
“Zdejmij z szyi okowy
wzięta do niewoli córo Syjonu
Gdyż Pan pociesza swój lud
Wykupuje Jeruzalem
Strząśnij proch i powstań
Ukaż się w swym blasku i sile
Jak wybranka przystrojona
Piękna, sławna i wspaniała.”
(link do wpisu jak powstawała pieśń Nowe Miasto)
Na mojej pierwszej Strefie Zero byłam już w służbie kreatywnej i miałam zaszczyt nagrywać materiał i montować spot konferencyjny i pokonferencyjny Strefy Zero 2015.
I każdy kolejny, aż do ostatniego.
Ostanie dwa spoty, siałam we łzach.
Spot pokonferencyjny z zeszłego roku montowałam w czasie kiedy moja mama umierała na nowotwór. Oddawałam wtedy moją służbę Bogu i wierzę, że On po prostu używał moich rąk.
Każdy fragment wykładu Krzyśka, który jest tam wpleciony nie był przeze mnie specjalnie wybierany. Po prostu pomodliłam się i cięłam ściężkę audio. Były przycięte idealnie, w wersji jaką możecie usłyszeć w spocie, w moim odczuciu składające się w całość.
Mama zdążyła jeszcze zobaczyć ten spot. Drugiego już niestety nie.
Spot pokonferencyjny: https://www.youtube.com/watch?v=PY1XqL3gpZA&t=4s
Dziś jestem w miejscu, w którym każdy mój smutek i ból oraz każdą radość i sukces, chcę kłaść przed Bogiem. Nie chcę już nigdy uciekać. On jest moją siłą, moim Jahwe SHALOM.
Miejsce służby i budowanie Królestwa Bożego to najlepsza z możliwości. Świat nie był w stanie zaoferować nic lepszego.
Jestem Bogu wdzięczna za dzieło jakim jest konferencja Strefa Zero, bo dla mnie jest ona wielką zmianą we mnie samej i wierzę, że jest nią również dla całego Ciała Chrystusa, którym jest Kościół.
Autor: Katarzyna Filipowska – w Metanoi sercem od początku jej istnienia, w służbie kreatywnej od kilku lat. Odpowiedzialna za prowadzenie mediów społecznościowych Metanoi i konferencji Strefa Zero. Zajmuje się fotografią, nagrywaniem oraz montażem video, służy w drużynie Ezer. Absolwentka 3 edycji Szkoły Liderów, szkoły fotograficznej oraz przyszła absolwentka Organizacji Produkcji Filmowej i Telewizyjnej na Wydziale Radia i Telewizji w Katowicach. Pracuje w Fundacji Aplica. Prywatnie żona Karola. Lubi podróże, poznawanie ludzi, pisanie i biały śpiew.
